لبخنـــــــد ،نيشخنـــد ،زهر خند ،...؟؟؟

اینجا، اینجــــــا است !

funfa — Fri, 06 Nov 2009 12:43:53 GMT

یـــــاهـــو مِیـــــل . . . پَــــــر !

یـــاهــو مِسِــنجِــر . . . پَـــــر !

مــــــــــــیبــــــــو . . . پَـــــــر!

جـــی مِــــــــــــیل . . . پَـــــــر!

فِـــــیس بـــــــوک . . . پَـــــــر!

حق من، حق تو، حق ما . . . ؟

پ. ن. : صدای خدا را نمی شنوم

از خدا چرا صدا نمی رسد ؟!

funfa — Wed, 04 Nov 2009 16:15:18 GMT

ای ستــــــاره، ای ستاره ی غریب !

ما اگــــــر زخاطر خـــــــدا نرفته ایم

پس چرا به داد ما نمی رســــــد ؟

ما صــــــدای گریه ی مان به آسمـــــــان رسید

از خـــــــدا چــــــــرا صدا نمی رسد ؟!

* سروده ی فریدون مشیری

روایتی معتبــــر (3)

funfa — Thu, 29 Oct 2009 06:40:18 GMT

سه ماه پیش که کارخونه خصوصی شد، هیئت مدیره گفت که بیست درصد از کارگرها اضافی ان و باید اخراج شَن. بعد از اخراج از کارخونه، طلاهای فرشته و تلویزیون رو فروختم و با کلی قرض، یه وانت قراضه خریدم. بد نبود، باهاش می پِلِکیدم و بخور و نمیری از توش در می اومد. دو هفته قبل که فرشته رو برده بودم دندون پزشکی، از جلوی کلینیک دزدیدن ش ! بیچاره فرشته دندون دردش رو فراموش کرد و زد زیر گریه. رفتیم آگاهی؛ اون جا تشکیل پرونده دادیم. پرونده رو لای صدهزار پرونده ی دیگه گذاشتن و گفتن وانت رو که پیدا کردن خبرمون می کنن. چند روز بعد، از آگاهی تلفن زدن و گفتن ماشین رو توی بیابونای جنوب تهران پیدا کرده ن. وقتی با فرشته رفتیم اون جا، ماشین رو نشناختم ! از وانت فقط اتاقک ش باقی مونده بود که اون رو روی چهار تا سنگ گذاشته بودن. زن و مرد مریضی با چند تا بچه ی قد و نیم قد توش زندگی می کردن ! فرشته گفت: « می خوای این بیچاره ها رو از خونه شون بندازی بیرون ؟» گفتم: « خونه چیه فرشته؟! این ماشین منه. » فرشته – خنده ی تلخی کرد – و گفت: « پس روشن کن بریم ! » فرشته، از توی کیف ش چند تا شکلات و کمی پول در آورد و گذاشت توی دست بچه ها و . . .

* به قلم توانای مصطفی مستور با تلخیص و اندکی تغییر

پ. ن. ۱ : چه بسیارند فرشته های سرزمین من !!!

پ. ن. ۲ : فرشته ها نیز خدائی دارند . .

روایتی معتبـــر (2)

funfa — Sat, 24 Oct 2009 13:48:45 GMT

هوس تنهائی کرده ام. جای خلوتی می خواهم و صدای او را که دائم بگوید: « دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم. » و من با صدایش در خودم غرق شوم و بُغض کنم و آرام گریه کنم تا کلافه شوم و بگویم: « بَس است دیگر! بگو دوستت ندارم. بگو از تو متنفرم، بگو برو گُم شو! » و او با بُغض بگوید: « دوستت ندارم. از تو متنفرم، برو گُم شو! » و من از شنیدن آنها سبک شوم و بخندم و کِیف کنم تا کِرِخ شوم و دوباره هوس کنم آن صدا از پشت پنجره باز با ناز و خنده سَرَک بکِشد و آهسته بگوید: « هر چه گفتم دروغ بود. دوستت دارم، دوستت دارم. » و من دوباره سنگین بشوم و کِیف کنم و فرو بروم و گریه ام بگیرد و دوباره بازی شروع بشود و من التماسش کنم که بگوید دوستت ندارم و او بگوید: « چون تو می خواهی می گویم دوستت ندارم. بس که عاشقت هستم، می گویم از تو متنفرم تا بخندی. » و بعد بپرسد: « حالا راضی شدی؟ سبُک شدی؟ » و من بگویم: نه، رفتن ات، آمدن ات، خنده ات، گریه ات، آشتی ات، قهرت، عشق ات، نفرت ات، دوری ات، نزدیکی ات، وصال ات، فراق ات، صدایت، سکوت ات، یادت، فراموشی ات، مِهرت، کینه ات، خواندن ات، نخواندن ات، و اصلاً بودن ات و نبودن ات سنگین است، سنگین است، سنگین است. بگویم: « اتفاقِ تو از همان اول نباید می افتاد و حالا که افتاده است، دیگر نمی توان آن را پاک کرد یا فراموش کرد. اما شاید پاک کُنی باشد تا مرا برای همیشه پاک کند.. »

* به قلم توانای مصطفی مستور

قصه ی سرزمین من . .

funfa — Mon, 19 Oct 2009 08:47:24 GMT

يكــــــي بود، يكــــــي نبود

غير از خدا، همه چي بــود !

روایتی معتبــــر (1)

funfa — Tue, 13 Oct 2009 06:54:18 GMT

پدرم در مُرادآباد به دنیا آمد. در مُرادآباد مُرد. اما هرگز نایت کلاب ندید. اِگ برگر و مرغ کنتاکی نخورد. لب به پیتزا نزد. پدرم مُرد اما هرگز مشروب نخورد. مُرد و ندید گارسون ها چطور باقی مانده ی غذاها را در سطل زباله خالی می کنند. پدرم مُرد اما هیچ وقت دِسِرِ غذایش کافه گلاسه و کِرِم کارامل نبود. دو دانه خرما بود. مُرد و ندید که چطور در دانسینگ ها مردان و زنان در هم وول می خورند. پدرم مُرد و چراغ خواب قرمز ندید. شلوارک داغ ندید. تا باران ببارد، پدرم چشم اش به آسمان بود. بعد که می بارید، دائم خیره به زمین بود تا سبزه ها سر برآورند. پدرم از دنیا چیز زیادی نمی دانست. سوار پاجرو نشده بود. نمی دانست کلاردشت کجاست؛ ویلا یعنی چه؟ پدرم نمی دانست رُژِ لب چیست یا چرا به مُژه ها ریمل می کشند. مانیکور و میزانپُلی چیست؟ کورتاژ یعنی چه؟ در مُرادآباد وقتی به پدرم گفتم عاشق شده ام، هیچ نگفت. پدرم هیچ وقت عاشق نشد. روزی به پدرم گفتم انگار دِلبَرَم رو در روی من ایستاده است اما او را نمی بینم. انگار با مُشت بر روحم می کوبد اما وقتی در را باز می کنم کسی نیست. انگار بر عمق جانم چنگ می اندازد اما هر چه منتظر می مانم خودش را نشان نمی دهد. انگار هست؛ انگار نیست. گاهی انگار در کلیات من ریخته شده است اما در جزئیات من نیست. گاهی انگار در جزئیات من جاری است اما در کلیات غائب است. گاهی من از حضور او در خودم گیج می شوم. آخ، گاهی گوئی او من ام، من اویم. پدرم گفت: « دُرُست مثل خداوند.. »

* به قلم توانای مصطفی مستور با اندکی تغییر و تلخیص

funfa — Sun, 27 Sep 2009 19:56:18 GMT

و این نیز بگذشت !!!

به قول دوستی :

سالم

آرام

در پناه خدا . . .

funfa — Fri, 25 Sep 2009 13:29:18 GMT

خــــدای نازنین و مهربونم !

سلام ،

روزی که بعد از ده سال، این بنده ی پر از تقصیر خودت رو از قطره ای از مِهر خودت بی نصیب کردی، تصور اینکه دنیائی از دریای محبت به روم خواهی گشود، برام بسیار سخت بود.. روزی که آغوشی مهربون رو برای همیشه از دست دادم، تصور اینکه روزی دَه ها خونه ی امن خواهم داشت، برام دشوار بود..

ولی..

الان و با تمام وجودم حس می کنم که چه فرشته های نازنینی رو برای مراقبت از روح پریشونم مامور کردی.. در این روزها ی سخت، لذت محبت کردن و نعمت محبت دیدن رو برام ارزونی داشتی..

خــــدای خوبــــم !

در این روزها، معنای فداکاری و از خود گذشتن در راه محبت رو حس می کنم.. در این روزها، معنای زندگی ام رو پیدا می کنم..

خــــدای قشنگم !

این روزها، شکرگزار درگاهت هستم و از اینکه زندگیِ من رو برام متفاوت رقم زدی، هزار بار ازت سپاسگزارم .

خــــدایا !

همه ی ما، به مالکیت بی چون و چرای تو بر دل ها و جسم هامون واقفیم .

چه زیباست، احساس مالکیت بر قلب ها..

عــــزیز ترینم !

التماست می کنم، ارزش های وجودیِ من رو برام حفظ کنی..

و در آخر اینکه :

دوستان من رو در پناه خودت و در آرامش نگه دار و پایان زندگیِ من رو زیبا و با عزت قرار بده..

آمیــــــــن..

بوی مهــــــر . . .

funfa — Wed, 23 Sep 2009 06:33:18 GMT

بابا نــــان داد !

و من همچنان، ناتوان از درك معناي :

نان پختن

نان قسمت كردن

نان بودن

هستم ( نقطه سر خط )

29 شهریور 1386

funfa — Mon, 21 Sep 2009 15:34:18 GMT

۲ سال گذشت !

ورود به دنیائی که ازش خیلی چیزا یاد گرفتم . . .